Mijn verhaal

Afgelopen zaterdag was ik bij de AH om boodschappen te doen. Natuurlijk stikte het van mensen die op de overwachtste moment stil gingen staan, of al kletsend de doorgangen blokkeerden. Helemaal erg wordt het bij de kassa: waar ze de meest domme vragen stellen aan de kassiéres of erachter komen dat ze de stikkertjes op de groente zijn vergeten te plakken. Deze mensen hebben vaak door de week de meeste tijd, maar gaan liever zaterdag boodschappen doen, puur om de wat jongere, studerende of werkende medemens te jennen. Deze mensen staan beter bekend als bejaarden.

Om er toch nog iets leuks (nou) van te maken en een lunch te besparen, ga ik op zulke dagen snoepend door de winkel: op de kaasafdeling graai ik in de schaal met kaasblokjes, bij de vleeswarenafdeling blijf ik, met mijn baard van twee dagen, volhouden dat ik twaalf ben en krijg ik een plakje worst, op de groenteafdeling moet ik wat brutaler zijn om mijn vitamine C binnen te krijgen: cherry tomaatjes, radijsjes, spaanse peper deze keer maar niet en een champignon (gebakken zijn ze toch lekkerder). Om het geheel af te sluiten blijf ik even bij het koffiezetapparaat hangen. Het laatste bekertje koffie nam ik deze zaterdag mee om onderweg naar de kassa op te drinken.

Nu zul je denken: dat had ik ook wel kunnen verzinnen (doe dat dan en schrijf ook eens een artikel voor Ruwebit!), maar let op, nu wordt het leuker (nou).

In de rij van de kassa ging ik met het lege bekertje in mijn hand op mijn winkelwagentje kloppen, puur uit frustratie en lekker irritant voor de omgeving. Op dat moment viel het me op dat het tok-geluid van het bekertje hetzelfde klonk als het tok-geluid wat de barcode lezer maakte als hij weer een produkt had herkend…

De techniek achter het tokken

Het was even uitproberen, maar als ik mijn hand gekromd over de drinkopening van het papieren bekertje hield en dan de onderkant van het bekertje tegen een kromming van het kinderzitje van het winkelwagentje tokte, dan kon ik door mijn hand boller of minder bol te maken de toonhoogte regelen.



Je hebt nu al het vermoeden waar deze 'tok-techniek' voor gebruikt kan worden: als je de kassiére ziet hannessen met een produkt, omdat de barcode lezer het niet meteen herkend, kun je snel het tok-geluid imiteren. Ze denkt dan dat de lezer het toch herkend :->.

Deze 'tok-rechniek' werkt natuurlijk alleen bij supermarkten waar de barcode lezer een tok-geluid maakt en volgens mij is dat alleen bij de AH. Bij andere supermarkten (zoals Edah) maakt de barcode lezer een piep-geluid. Hier (of misschien ook bij de AH) is het beter om een memorecorder te gebruiken. Je neemt dan het piepgeluid op, om het later weer af te kunnen spelen. Als het te zacht klinkt zou je even een versterkertje eraan moeten solderen.

Hoewel een kassiére niet al te slim is (bron: BNN's Nationale IQ test), kan ze door middel van het doppler-effect, het volume en de positie van het geluid haar 'piep' of 'tok' herkennen. Het is dus de kunst om de juist piep of tok te genereren en dit op het juiste moment af te spelen.